Dinsdag 10 september 2024

We vertrekken om kwart voor elf voor onze grote fietstocht. We bouwen onze route op uit vier aangegeven routes.

We rijden vanaf La Cotinière naar St-Pierre d’Oléron waar we op de rode route terechtkomen. We volgen deze route richting Dolus d’Oléron.

In Dolus fotograferen we in het centrum de kerk St-André. Het is een mooie kerk vanbinnen met gebrandschilderde ramen. Hier in Dolus halen we vast quiches voor de lunch en we drinken nu een kop koffie. We vervolgen de rode route tot bijna aan het eind.

We zijn weer in een moerasgebied. We zien overal om ons heen afwateringsvijvers. Dwars door het moeras heen rijden we naar Le Château-d’Oléron. Vlak voor dat we bij deze plaats zijn, vinden we een bankje om onze lunch op te eten. De quiches smaken erg lekker.

Le Château d’Oléron is een ommuurde stad, met op de punt de Citadelle. Hier blijven we een poosje rondkijken en volgen hierna de groene route langs de binnenkant van de muur.

Als we over de muur heen kijken, zien we dat het water zich al een behoorlijk eind aan het terugtrekken is. Door een poortje van de muur heen, zie je de vogels op het droog liggende gebied. Op deze hoek staat een beeld Thétys, de echtgenote van de god van de zee.

We verlaten de stad en komen dan langs een meer waar gesupt wordt. Op drie grote suppen zitten zo’n twintig kinderen die les krijgen. Het parcours wordt in een soort wedstrijdje afgewerkt. Door een stuurfout komt de tweede sup in een boom aan de oever terecht. De derde sup verliest peddels en komt zo met grote achterstand en een huilend kind over de finish. Daarna stappen de kinderen op tweepersoons suppen over en maken nog een keer een rondje. De kleedhokjes op het strand zien eruit als de cabanes van de oestervissers en de kunstenaars. Wij gaan verder langs de kust door de bossen (het wordt dan frisser) tot het oesterdorp La Baudissière. Dit is wel de hoofdplaats voor de oesterteelt. De cabanes van de kunstenaars zijn voor het merendeel gesloten en ze zien er bovendien behoorlijk verwaarloosd uit in vergelijking met zeven jaar geleden.

Iets verder doorrijdend komen we bij Chenal d’Arceau. Hier zien we hoe de steile zijkanten van het kanaal verstevigd zijn met oude oesterkussens, gevuld met het een of ander (grind?). We rijden nu naar Boyardville, waar we in een vorige vakantie hier op een camping hebben gestaan, die nu verdwenen is.

Uiteraard kun je Boyardville niet verlaten zonder een blik op Fort Boyard geworpen te hebben. Een leuk gezicht zijn die bootjes met oranje zeilen, die net van een wedstrijdje terugkomen. Vanuit Boyardville rijden we naar paaltje 21 bij La Gautrelle. Van daaruit rijden we naar het zuiden om via St-Pierre d’Oléron naar La Cotinière te gaan. Na 58,5 km zijn we bij de camper terug.