Vrijdag 20 juni 2025

We gaan de Zuiderwaterlinie-route naar Willemstad volgen.

Eerst komen we bij Fort de Hel Dit fort is door de Fransen in 1811 gebouwd, toen zij het in Nederland voor het zeggen hadden.

Het fort heeft een bakstenen toren van twee verdiepingen met daar bovenop een borstwering. Binnen was ruimte voor 9.500 kg buskruit en 14 manschappen. Door het beter wordende geschut raakte het torenfort al snel verouderd. Nu is het een sfeervol decor voor allerlei activiteiten en evenementen.

Daarna is Fort Sabina aan de beurt.

Ook Sabina maakte deel uit van de fortenlinie van Napoleon. Het terrein is vijfhoekig en wordt omringd door een gracht. Ook hier staat een vierkante bakstenen toren waarin 21 ton buskruit kon worden opgeslagen. De bomvrije kazerne ernaast dateert van de jaren 1880-1883 toen het fort gemoderniseerd werd. De belangrijkste taak van het fort was het bewaken van het Volkerak, Vijandige schepen die naar het Hollands Diep voeren, konden vanaf het fort met kanonnen worden beschoten. In januari 1945 probeerden de Duitsers het fort, dat in handen van de Canadezen was, te veroveren. Zij maakten enkele krijgsgevangenen, waarbij paratrooper Walter Veness zwaargewond raakte en later overleed. Dit beeld is een eerbetoon aan hem.

Wij rijden langs Volkerak en Hollands Diep naar Willemstad. We rijden eerst naar het ponton in het Hollands diep. Hier kunnen we goed zien hoe breed het Hollands Diep is. De jongens die willen zwemmen, moeten eerst rondom een barrière heen klimmen. Ze hebben in ieder geval veel plezier.

In de haven heb je leuk zicht op molen d’Orange die op de wallen staat. Ook zien we hier het Sluisgebouw en het Arsenaal. Wij praten met een echtpaar op de kade en die geven ons de tip het Museum in het Mauritshuis te bezoeken.

Willem van Oranje laat het polderdorp Ruigenhil uitbouwen tot een vestingstad, Zo ontstaat Willemstad, een stervormige vestingstad met grachten, wallen en zeven bastions met twee toegangspoorten.

Bij het voormalig raadhuis van Willemstad ligt een monument ter herinnering aan de Watersnoodramp van 1953. Op deze ronde steen is precies te zien welke gebieden onder water hebben gestaan en waar de slachtoffers zijn gevallen. Na de dood van Willem van Oranje nam zijn zoon Maurits de leiding over de vestingstad. In 1623 liet Maurits hier een buitenverblijf bouwen, het Princehof, dat wij nu kennen onder de naam Mauritshuis. Maurits overleed in 1625 en daarna fungeerde het gebouw als militair hospitaal, marechausseekazerne, Rijkspostduivenstation en stadhuis. Op de zolder is een tentoonstelling van de Heemkundekring Willemstad te zien. Naast de voordeur vind je het Toeristen informatiepunt.

Dit hele verhaal wordt interactief getoond aan de bezoekers. Tegen vijf uur worden we er bijna het museum uitgekeken omdat het dan sluitingstijd is. We proberen met de kortst mogelijke route naar huis te fietsen, wat niet altijd lukt vanwege omleidingen. Ons gat heeft vandaag de fiets 40 km moeten verdragen. Bij de camper doodmoe aankomend, blijken we een lekke voorband te hebben. Gelukkig is de CP-eigenaar een handige monteur en helpt hij ons ’s-avonds met het wisselen van het wiel. Dat hebben we dan ook weer gehad en we staan nog een hele tijd met de eigenaars van de CP te praten. Daarna komt een andere camperaar onze camper van binnen bekijken, hetgeen meteen een lang gesprek oplevert. Het reisverhaal wordt dus een dag later gemaakt.